اثر خوشنویسی «لعبتکان» اثر استاد Kourosh Mozaffarbeigi، نمونهای درخشان از پیوند هنر خطاطی، تذهیب و طراحی سنتی ایرانی است که با مهارت و دقتی چشمگیر اجرا شده است. متن اصلی اثر برگرفته از بیت مشهور خیام «ما لعبتکانیم و فلک لعبتباز» است؛ مصرعی که با زبانی شاعرانه و فلسفی، جایگاه انسان را در برابر گردش بیامان روزگار به تصویر میکشد. استاد مظفربیگی این مفهوم عمیق را با استفاده از خط نستعلیق، که به خاطر کشیدههای روان و حرکت سیال حروف شهرت دارد، به گونهای نگاشته که خودِ کلمات در ترکیببندی دایرهای اثر، به شکل بازیچههای چرخان و متحرک درمیآیند.
تذهیب این اثر، با بهرهگیری از نقوش اسلیمی و ختایی، شکوهی سنتی و بیزمان به آن بخشیده است. حاشیه طلایی ظریف، با گلوبوتههای هماهنگ و طرحهای متقارن، دایره مرکزی را در بر گرفته و نوار میانی لاجوردی با نقشهای سنتی، تضاد و تعادلی چشمنواز ایجاد کرده است. این ترکیب رنگی، که شامل طلایی، لاجوردی، قرمز لاکی و فیروزهای است، علاوه بر زیبایی بصری، بار نمادین خاصی نیز دارد؛ طلایی یادآور جاودانگی و شکوه، لاجوردی نماد آسمان و معنویت، و قرمز نشانه شور و زندگی است.
ساختار هندسی اثر بر پایه چند دایره هممرکز شکل گرفته که علاوه بر ایجاد عمق بصری، به صورت نمادین چرخه بیپایان زمان و حرکت فلک را تداعی میکند. این انتخاب هوشمندانه باعث شده معنا و فرم در هم تنیده شوند؛ به گونهای که چشم بیننده هم در مسیر حرکت حروف و هم در حلقههای دایرهای اثر، سفری بیانتها را تجربه میکند. هرچند تکنیکها و نقوش استفادهشده در این اثر ریشهای کهن و سنتی دارند، اما ترکیببندی و پویایی آن، جلوهای معاصر یافته و با زبان بصری امروز نیز ارتباط برقرار میکند.
تابلو «لعبتکان» نه تنها به عنوان یک اثر خوشنویسی و تذهیب نفیس، بلکه به مثابه بیانیهای هنری و فلسفی ارزشمند مطرح است که اندیشه و زیباییشناسی را همزمان در خود جای داده است. انتخاب این اثر توسط «برلین آرت هتل» در شهر گیومری ارمنستان برای نگهداری، نشان میدهد که هنر خوشنویسی ایرانی میتواند مرزهای جغرافیایی را پشت سر بگذارد و مخاطبان بینالمللی را نیز شیفته خود سازد.
