تابلو خوشنویسی وداع، اثر استاد Kourosh Mozaffarbeigi، نمونهای چشمگیر از سیاهمشق معاصر است که با شعری از سعدی، عمق عاطفه و شکوه خطاطی ایرانی را در هم آمیخته است. بیت «بگذاشتند ما را در دیده آب حسرت / گریان چو در قیامت چشم گناهکاران» با خط نستعلیق در قالب سیاهمشق اجرا شده و با ضربات پرقدرت قلم و تکرار هنرمندانه، ریتمی بصری پدید آورده که هم بار معنایی شعر را تشدید میکند و هم جلوهای تزئینی و پویا به اثر میبخشد.
در مرکز اثر، دایرهای مزین به گلومرغ رنگارنگ با ظرافتی مینیاتورگونه جای گرفته است که در تضاد دلنشین با خطوط سیاه پیرامون، حس زندگی، طراوت و امید را به میان فضای سنگین و اندوهبار شعر میآورد. این ترکیب، تعادلی شاعرانه میان غم و زیبایی ایجاد کرده است؛ گویی حتی در اوج حسرت و اندوه، شکوفایی و رنگ همچنان حضور دارند.
زمینه اثر با تذهیب و نقوش اسلیمی-ختایی در حاشیهها، و استفاده از رنگهای طلایی، لاجوردی و صورتی لطیف، شکوهی سنتی و اصیل یافته است. قاببندی چندلایه با خطوط طلایی و قهوهای گرم، اثر را در مرزی ظریف میان سنت کلاسیک و نگاه معاصر جای میدهد.
این تابلو نه تنها یک سیاهمشق تزئینی، بلکه یک بیان تصویری-احساسی از مضمون شعر سعدی است؛ ترکیبی که در آن، قدرت کلام، ضرباهنگ خط و ظرافت نقاشی سنتی ایرانی در وحدتی کامل جلوهگر شدهاند.
